Αντιφασιστική συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από την Γαλλική Πρεσβεία – Πέμπτη 5 Ιουνίου

CLEMET

Posted in Αντιφασιστικός Συντ/σμός, Δράσεις συντονισμού

«Mεταξύ του φωτός και της σκιάς» Τα τελευταία λόγια του Subcomandante Marcos

 

subcomandante-marcosΤο κείμενο που ακολουθεί διαβάστηκε από τον Μάρκος το πρωί του Σαββάτου 25 Μαϊου, ημέρα μνήμης για τον Γκαλεάνο, μέρα που είχαν ανακοινώσει οι Ζαπατίστας και είχαν προσκαλέσει εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και ανθρώπους να παραβρεθούν ώστε να ενημερωθούν για τις εξελίξεις σχετικά με την επίθεση και τα σχέδια του Ζαπατιστικού Στρατού. Ανάμεσα στα άλλα ο subcommandante ανακοίνωσε πως παύει η φωνή του ζαπατίστικου στρατού να ακούγεται μέσα από τη δική του. Πως παραιτείται από την ηγεσία του EZLN. Πάνω από τρεις χιλιάδες Ζαπατίστας των βάσεων στήριξης και των αγωνιστών, μαζί με περίπου χίλια μέλη της Έκτης, άκουσαν τα «τελευταία δημόσια λόγια» του Υποδιοικητή Marcos. Έξι ηγέτες της Μυστικής Επαναστατικής Επιτροπής Ιθαγενών, μαζί με τον Moisés και τον Μάρκος, ανέβηκαν στη σκηνή. Παρακάτω περιλαμβάνονται μερικά κομμάτια από τα πέντε μέρη της επιστολής του.

1. Μια δύσκολη απόφαση

«Η μάχη για την ανθρωπότητα και ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό ήταν και είναι δική μας, αλλά και πολλών άλλων από τα χαμηλά στρώματα. Ενάντια στον θάνατο, απαιτούμε τη ζωή, ενάντια στη σιωπή, τα λόγια και τον σεβασμό, ενάντια στην αμνησία, την μνήμη, ενάντια στην ταπείνωση και την περιφρόνηση, την αξιοπρέπεια, ενάντια στην καταπίεση, την εξέγερση, ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία, ενάντια στην επιβολή, την δημοκρατία, ενάντια στο έγκλημα, την δικαιοσύνη.
Ο πόλεμος που διεξάγουμε μας έδωσε το προνόμιο να ακουστούμε, από γενναιόδωρα αυτιά και καρδιές που βρίσκονται κοντά ή και μακριά. Υπήρχε άγνοια και αδιαφορία και εξακολουθεί να υπάρχει, όμως καταφέραμε να προσελκύσουμε την προσοχή αρκετών. Στη συνέχεια, έπρεπε να ανταποκριθούμε σε ένα αποφασιστικής σημασίας ερώτημα: «ποιο θα είναι το επόμενο βήμα;»
Το να σκοτώσουμε ή να πεθάνουμε έμοιαζε η μόνη μοίρα μας.
Έπρεπε να ξαναχτίσουμε το μονοπάτι της ζωής, να χτίσουμε ό,τι αυτοί που βρίσκονται από πάνω είχαν καταστρέψει και συνεχίζουν να καταστρέφουν – την πορεία όχι μόνο των αυτόχθονων κοινοτήτων, αλλά και των εργαζομένων, των σπουδαστών, των εκπαιδευτικών, των νέων, και των αγροτών. Πάνω στο γεγονός ότι υπάρχουν διαφορές τόσο σε όσους είναι πάνω όσο και σε αυτούς που βρίσκονται από κάτω και αυτές οι διαφορές διώκονται και τιμωρούνται. Εμείς έπρεπε είτε να θυσιάσουμε το αίμα μας για την πορεία προς την εξουσία δίνοντας απλώς την ηγεσία σε άλλους ή να στρέψουμε τις καρδιές και τα μάτιά μας στους ανθρώπους που είμαστε – τους ιθαγενείς που προστατεύουν τη Γη και τη μνήμη.
Το δίλημμα μας δεν ήταν ανάμεσα στο να διαπραγματευτούμε ή να πολεμήσουμε, αλλά ανάμεσα στον θάνατο και την ζωή.
Εμείς επιλέξαμε να χτίσουμε ζωή, αλλά στη μέση ενός πολέμου – που δεν ήταν λιγότερο θανατηφόρος.
Οι νεκροί είναι όλοι εδώ, αλλά τώρα για να ζήσουν.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι κάποιοι πιστεύουν πως κάναμε λάθος με την επιλογή μας αυτή – ότι δηλαδή ένας στρατός δεν μπορεί και δεν πρέπει να προσπαθεί να επιβάλλει την ειρήνη. Με πολλούς τρόπους η σκέψη αυτή είναι σωστή αλλά ο κύριος λόγος για την επιλογή μας ήταν και είναι, το γεγονός ότι με μάχες, θα καταλήγαμε να εξαφανιστούμε. Ίσως κάναμε λάθος με την επιλογή να καλλιεργήσουμε τη ζωή αντί να υμνούμε τον θάνατο.
Αλλά κάναμε αυτή την επιλογή κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο και ακούγοντας ο ένας τον άλλο – βάση της συλλογικότητας που είμαστε. Εμείς επιλέξαμε εξέγερση. Με άλλα λόγια, εμείς επιλέξαμε τη ζωή.
Γνωρίζαμε και γνωρίζουμε ότι ο θάνατος είναι απαραίτητος ώστε να υπάρξει η ζωή και ότι για να ζήσουμε πρέπει να πεθάνουμε.»

2 . Παράλειψη

«Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι είκοσι χρόνια μετά ότι το «τίποτα για μας», η φράση αυτή αποδείχθηκε όχι απλώς μια καλή φράση για πανό και τραγούδια, αλλά μια πραγματικότητα – La Realidad.
Αν η συνέπεια είναι αποτυχία, τότε η ασυνέπεια είναι ο δρόμος προς την επιτυχία – η διαδρομή προς την εξουσία. Αλλά δεν θέλουμε να πάμε εκεί. Δεν μας ενδιαφέρει. Μέσα σε αυτές τις παραμέτρους, προτιμούμε να αποτύχουμε παρά να νικήσουμε.»

3 . Το μεταβαλλόμενο πρόσωπο του EZLN

«Σε αυτά τα είκοσι χρόνια έχουν υπάρξει πολλές, πολύπλοκες αλλαγές εντός του EZLN. Ορισμένοι σχολιαστές έχουν απλώς αναφερθει στην εμφανή αλλαγή – εκείνη των γενεών – και το γεγονός ότι εκείνοι που ήταν μικροί ή αγέννητοι όταν ξεκίνησε η εξέγερση παλεύουν σήμερα και οδηγούν την αντίσταση. Ορισμένοι «φιλομαθείς» σχολιαστές, πάντως, δεν έχουν αναφερθεί στις άλλες αλλαγές: την αλλαγή από την πολυμαθή μεσαία τάξη στους αυτόχθονες αγρότες, από την φυλή μιγάδων σε καθαρούς ιθαγενείς και – το πιο σημαντικό – από την επαναστατική πρωτοπορία στην δημιουργία συλλογικών κανόνων.
Η λατρεία του ατόμου βρίσκεται σε τέτοια πρωτοπορία από τους πιο ακραίους φανατικούς οπαδούς της… – σε μια μορφή αριστερής πολιτικής με ρατσισμό, που ισχυρίζεται ότι είναι επαναστατική. Ο EZLN δεν είναι ένα τίποτα από αυτά, για το λόγο αυτό, δεν μπορεί ο καθένας να είναι ένας Ζαπατίστα.
Από την μεταφορά της εξουσίας από τα ψηλά στα χαμηλά στρώματα, από την επαγγελματική πολιτική στην καθημερινή πολιτική, από τους ηγέτες στους ανθρώπους, από την περιθωριοποίηση των φύλων, στην άμεση συμμετοχή των γυναικών, από την υποτίμηση των διαφορετικών ατόμων στον εορτασμό των διαφορών».

4. Ένα διαφορετικό Ολόγραμμα : Τι δεν θα αποτελεί.

Το πρωί της 1ης Ιανουαρίου του 1994, ένας στρατός γιγάντων – ή αυτόχθονων ανταρτών – συγκλόνισαν τον κόσμο με τα βήματα τους, όταν κατέβηκαν στις πόλεις [της Τσιάπας]. Λίγες μέρες αργότερα, με το αίμα των νεκρών μας ακόμα στους δρόμους, συνειδητοποιήσαμε ότι εκείνοι στο εξωτερικό δεν μας βλέπουν. Έχοντας συνηθίσει να κοιτούν αφ’υψηλού τις κοινότητες των ιθαγενών, δεν κοίταξαν πάνω για να μας δουν, έχοντας συνηθίσει να μας βλέπουν να ταπεινώνομαστε, οι καρδιές τους δεν καταλάβαιναν την αξιοπρεπή εξέγερση μας. Αντ “αυτού, επικεντρώνονταν μόνο στα πρόσωπα μας ως μιγάδες, το πρόσωπο του μιγά που θα μπορούσαν να δουν όταν φοράει κουκούλα. Οι αρχηγοί μας τότε είπαν: «βλέπουν μόνο τα πράγματα που είναι σύμφωνα με το δικό τους επίπεδο, όσο ασήμαντα κι αν είναι. Ας βάλουμε κάποιον στο επίπεδο τους, έτσι ώστε να μπορούν να τον δουν και, μέσω αυτού, να μπορούν να δουν και μας.
Και έτσι ξεκίνησε ένας σύνθετος ελιγμός της απόσπασης της προσοχής: ένα μαγικό τέχνασμα που ήταν φοβερό και θαυμάσιο, μια κατεργάρικη κίνηση που ταιριάζει στην ιθαγένικη καρδιά μας. Η εγχώρια σοφία των ιθαγενών προκάλεσε τον μοντέρνο κόσμο, σε ένα από τα προπύργια της – τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η κατασκευή της προσωπικότητας που ονομάζεται Μάρκος είχε αρχίσει.

Χρειαζόμασταν χρόνο για να τους εαυτούς μας και να βρούμε ανθρώπους ικανούς να μας δουν για αυτό που είμαστε. Χρειαζόμασταν χρόνο για να βρούμε τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να μας δουν όχι από πάνω, αλλά από κάτω, άνθρωπους που θα μπορούσαν να μας κοιτάξουν στα μάτια με ενσυναίσθηση.

… Σας είπα ότι τότε ξεκίνησε η κατασκευή της προσωπικότητας. Αν μου επιτρέπετε να καθορίσω την προσωπικότητα Marcos, θα ήθελα να πω χωρίς δισταγμό ότι ήταν μια μεγάλη μεταμφίεση.

Είχαμε ξεκινήσει αρκετές πρωτοβουλίες για να βρούμε αυτιά συμπαθή να μας ακούσουν – να βρούμε άλλους σαν κι εμάς και διαφορετικούς από εμάς – να βρούμε τα βλέμματα και την προσοχή που χρειάζεται και μας αξίζει και αποτυγχάναμε κάθε φορά. Και ήταν έτσι μέχρι την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα – η πιο τολμηρή από τις πρωτοβουλίες που είχαμε ξεκινήσει ποτέ – τελικά μας έφερε σε επαφή με ανθρώπους που μας κοίταξαν στα μάτια, μας χαιρέτισαν και μας αγκάλιασαν.

Μέσα στο κίνημα, η πρόοδος των ανθρώπων ήταν εντυπωσιακή. Και αυτός είναι ο λόγος που ξεκινήσαμε το μάθημα «Ελευθερία Σύμφωνα με τους Ζαπατίστας». Συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε τώρα μια γενιά που θα μας κοιτάξει στα μάτια και ήταν ικανή να μας ακούει και να μιλάει για εμάς, χωρίς να περιμένει την ηγεσία ή κάποια καθοδήγηση – χωρίς να σκοπεύει να διατάξει ή να υπακούσει. Η προσωπικότητα του Μάρκος δεν ήταν πλέον αναγκαία. Το επόμενο στάδιο του αγώνα των Ζαπατίστας ήταν έτοιμο.

Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας και την πρακτική μας, η εξέγερση δεν χρειάζεται ηγέτες και προσωπικότητες, μεσσίες ή σωτήρες. Για να αγωνιστείς χρειάζεται μόνο να έχεις μια αίσθηση ντροπής, έναν βαθμό αξιοπρέπειας, και πολλή οργάνωση. Τα υπόλοιπα είτε εξυπηρετούν την συλλογικότητα είτε δεν εξυπηρετούν καθόλου.

5. Πόνος και οργή . Ψίθυροι και κραυγές.

Η σιωπή του πλήθους είπε: «Περίμενε, συντρόφε. Μην φεύγεις». Αλλά ο Μάρκος δεν είχε ακόμη τελειώσει. Συνέχισε παραθέτοντας μια σειρά από νεκρούς ή εξαφαφανισμένους συντρόφους, και πολιτικούς και κοινωνικούς κρατούμενους από την Ατένκο, την Ostula, την Oaxaca, την Πόλη του Μεξικού, την Ιταλία, την Τσιάπας, την Ελλάδα, την Παλαιστίνη, την Chéran, την Guerrero, την Morelos, την Puebla, την Chihuahua, την Sonora, την Jalisco, την Sinaloa και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης διαβάσε τα ονόματα των μεταναστών και των Mapuches, λέγοντας:

«Αυτή τη στιγμή, σε άλλα μέρη του Μεξικού και του κόσμου, ένας άνδρας, μια γυναίκα, ένας γκέυ, ένα αγόρι, ένα κορίτσι, ένας γέρος, μια ηλικιωμένη γυναίκα, μια μνήμη, έχει πληγεί από κοντινή απόσταση, από ένα σύστημα που προχωρά σε αδηφάγα εγκλήματα, μαχαίρια, νεκρούς, χλευασμούς, εγκατάλειψη…

Μόνο μερικά ονόματα:

Alexis Benhumea, δολοφονήθηκε στο Estado του México.
Francisco Javier Cortés, δολοφονήθηκε στο Estado του México.
Juan Vázquez Guzmán, δολοφονήθηκε στην Chiapas.
Juan Carlos Gómez Silvano, δολοφονήθηκε στην Chiapas.
El compa Kuy, δολοφονία DF.

Carlo Giuliani, δολοφονήθηκε στην Iταλία.
Aλέξης Γρηγορόπουλος, δολοφονήθηκε στην Ελλάδα.
Wajih Wajdi al-Ramahi δολοφονήθηκε σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στην πόλη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης. 14 ετών, πυροβολήθηκε στην πλάτη από έναν στρατιώτη του ισραηλινού στρατού, χωρίς πορείες, χωρίς διαμαρτυρίες στους δρόμους ή οτιδήποτε.

Matías Valentín Catrileo Quezada, δολοφονήθηκε στην Χιλή \.
Teodulfo Torres Soriano, México.
Guadalupe Jerónimo y Urbano Macías, Michoacán.
Francisco de Asís Manuel, εξαφανίστηκε από την Santa María Ostula
Javier Martínes Robles, εξαφανιστηκε από την Santa María Ostula
Gerardo Vera Orcino, εξαφανίστηκε απο την Santa María Ostula
Enrique Domínguez Macías, εξαφανίστηκε από την Santa María Ostula
Martín Santos Luna, εξαφανίστηκε Santa María Ostula
Pedro Leyva Domínguez, δολοφονήθηκε στην Santa María Ostula.
Diego Ramírez Domínguez, δολοφονήθηκε Santa María Ostula.
Trinidad de la Cruz Crisóstomo, δολοφονήθηκε Santa María Ostula.
Crisóforo Sánchez Reyes, δολοφονήθηκε στην Santa María Ostula.
Teódulo Santos Girón, δολοφονήθηκε στην Santa María Ostula.

Longino Vicente Morales, εξαφανίστηκε στην Guerrero.
Víctor Ayala Tapia, εξαφανίστηκε στην Guerrero.
Jacinto López Díaz “El Jazi”, δολοφονήθηκε στην Puebla.
Bernardo Vázquez Sánchez, δολοφονήθηκε στην Oaxaca
Jorge Alexis Herrera, δολοφονήθηκε στην Guerrero.
Gabriel Echeverría, δολοφονήθηκε στην Guerrero.
Edmundo Reyes Amaya, εξαφανίστηκε στην Oaxaca.
Gabriel Alberto Cruz Sánchez, εξαφανίστηκε στην Oaxaca.
Juan Francisco Sicilia Ortega, δολοφονήθηκε στην Morelos.
Ernesto Méndez Salinas, δολοφονήθηκε στην Morelos.
Alejandro Chao Barona, δολοφονήθηκε στην Morelos.
Sara Robledo, δολοφονήθηκε στην Morelos.
Juventina Villa Mojica, δολοφονήθηκε στην Guerrero.
Reynaldo Santana Villa, δολοφονήθηκε στην Guerrero.
Catarino Torres Pereda, δολοφονήθηκε στην Oaxaca.
Bety Cariño, δολοφονήθηκε στην Oaxaca.
Jyri Jaakkola,δολοφονήθηκε στην Oaxaca.
Sandra Luz Hernández, δολοφονήθηκε στην Sinaloa.
Marisela Escobedo Ortíz, δολοφονήθηκε στην Chihuahua.
Celedonio Monroy Prudencio, εξαφανίστηκε στην Jalisco.
Nepomuceno Moreno Nuñez, δολοφονήθηκε στην Sonora.

“Ακόμα κι αν πιάσουν και καταδικάσουν αυτούς που σας σκότωσαν, θα βρίσκουν πάντα άλλους που θα σας στήνουν ενέδρα και θα επαναλαμβάνουν το μακάβριο χορό που τελείωσε τη ζωή σας.”

Η αδικία έχει τόσα πολλά ονόματα και προκαλεί τόσες πολλές κραυγές. Και μην ξεχνάμε ότι, ενώ ένα άτομο ψιθυρίζει, κάποιο άλλο κραυγάζει. Ακούγοντάς τους θα πρέπει να ενεργοποιηθούμε, ώστε να βρούμε μια διαδρομή που μετατρέπει την αδικία σε κάτι γόνιμο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να χαμηλώσετε το κεφάλι σας και να ανυψώσετε την καρδιά σας.

Η δικαιοσύνη που θέλουμε είναι η συνεχής και η επίμονη αναζήτηση της αλήθειας.

Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο κάποιος από μας να πεθάνει, έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να μπορεί να ζήσει. Έτσι, έχουμε αποφασίσει ότι σήμερα, ο Marcos πρέπει να πεθάνει.

Και σε αυτές τις πέτρες που έχετε αφήσει στον τάφο του, θα μάθετε να μην πουλήσετε τον εαυτό σας, να μην παραδοθείτε και να μην ενδώσετε.

Στις 2:08 π.μ., δηλώνω ότι «ο Εξεγερμένος Μάρκος – ο αυτοαποκαλούμενος υποδιοικητής από ανοξείδωτο χάλυβα – παύει να υφίσταται».

***********************************************************

Δύο λεπτά αργότερα, μετά από κάποια χιουμοριστικά υστερόγραφα που χρησιμοποιήθηκαν για να ανυψώσουν λίγο την διάθεση, ο «Μάρκος», αποχώρησε από τη σκηνή για πάντα. Τα φώτα έσβησαν και ένα κύμα χειροκροτημάτων ακολούθησε από το πλήθος των οπαδών του έκτου και από τις βάσεις στήριξης των Ζαπατίστας και των αγωνιστών.

Στιγμές αργότερα η φωνή του πρώην υποδιοικητή ακούστηκε και πάλι, αλλά εκτός σκηνής, λέγοντας: «Καλημέρα σύντροφοι. Το όνομά μου είναι Γκαλεάνο. Εξεγερμένος Γκαλεάνο. Μου είπαν ότι, όταν θα ήταν να γεννηθώ και πάλι, θα ήταν συλλογικά».

Εξεγερμένος Γκαλεάνο. Μεξικό Μάϊος του 2014.

Πηγή: “Το Περιοδικό”

Tagged with: , ,
Posted in άρθρα - απόψεις

Μεγάλη ανάγκη για βρεφικό γάλα και πάνες

Φίλοι Στεκιώτες και Στεκιώτισες

Θα ξέρετε οτι το Στέκι μας προμηθεύει με τρόφιμα οικογένειες που βρίσκονται, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Επίσης θα ξέρετε οτι τα τρόφιμα τα συγκεντρώνουμε βρισκόμενοι κάθε Σάββατο έξω από μεγάλα σουπερμάρκετ της περιοχής και μας τα δίνουν συμπολίτες μας που έρχονται για τα δικά τους ψώνια.

Μέχρι στιγμής καλύπτουμε ανα 15θήμερο τις ανάγκες 31 οικογενειών αλλά ο αριθμός τους συνεχώς αυξάνεται

Ανάμεσα στα μέλη αυτών των οικογενειών υπάρχουν και 3 μωρά που χρειάζονται γάλα και πάνες. Όπως καταλαβαίνετε αυτά δύσκολα μαζεύονται έξω από σουπερμαρκετ.

Παρακαλούμε, όποιος από σας έχει τη δυνατότητα, να αγοράσει για μας:

Βρεφικό γάλα NAN 2 (από σούπερμάρκετ, τιμή περίπου 6 ευρώ/κουτί)

Πάνες Νο 3

Πάνες Νο 6

Πάνες για 8-18 κιλά

Όποια προσφορά θα γίνει δεκτή με ενθουσιασμό!

Παράλληλα, σκεφτείτε αν κανείς από σας μπορεί να διαθέσει 2-3 ώρες ένα Σάββατο, συνήθως 11-2 μμ, να μας βοηθήσει στην συλογή των τροφίμων.

Σας ευχαριστούμε πολύ !!

Posted in Uncategorized

Το ΔΝΤ θα διαμελίσει την Ουκρανία το χειμώνα

Του Χρυσόστομου Λουκά

ukraine ruthenia1399639254Στην περίπτωση που η κίνηση Πούτιν να καλέσει τους αυτονομιστές στην Ουκρανία να αναβάλλουν τα δημοψηφίσματα δεν έγινε απολύτως κατανοητή-οι μαριονέττες στο Κίεβο σίγουρα δεν την κατάλαβαν- πρέπει να σημειωθεί ότι επρόκειτο για κίνηση ματ στην ουκρανική κρίση, η έκβαση της οποίας οριστικοποιήθηκε.

Στην σκακιέρα της Ουκρανίας πρέπει να θυμόμαστε ότι οι μεγάλες δυνάμεις που καθορίζουν την δυναμική των εξελίξεων, έχουν όλες διασφαλίσει τα μεγάλα τους συμφέροντα.
Οι αμερικανοί πήραν το Κίεβο στην σφαίρα επιρροής τους. Οι ρώσοι πήραν την Κριμαία και την πρόσβαση του στόλου τους στην Μαύρη Θάλασσα. Οι γερμανοί διασφάλισαν έστω και καθυστερημένα το ρωσικό φυσικό αέριο που παίρνουν μέσω Ουκρανίας, ό,τι και αν συμβεί στη χώρα.

Τι έμεινε να κριθεί; Μα φυσικά το αν η ντε φάκτο διχοτομημένη Ουκρανία θα καταφέρει να συνυπάρξει ανατολική και δυτική εντός ομοσπονδίας ή αν θα παραμείνει διχοτομημένη-διαμελισμένη.

Αυτό –εκτός συγκλονιστικού πλέον απροόπτου- φαίνεται ότι κρίθηκε με τον θεαματικό ελιγμό του Βλαντίμιρ Πούτιν, να χαρακτηρίσει ξαφνικά κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση τις προεδρικές εκλογές που θα πραγματοποιήσουν οι αρχές του Κιέβου στις 25 Μαΐου, εκείνες τις αρχές που η Μόσχα χαρακτηρίζει συνεχώς- και σωστά- πραξικοπηματικές!

Η παραίνεση δε του Πούτιν προς τους αυτονομιστές να αναβάλλουν τα δημοψηφίσματα αυτονόμησης στις 11 Μαΐου ήταν το κερασάκι στην τούρτα που λέγεται Ουκρανία.

Εάν οι αμερικανοί δέχονταν τον ελιγμό Πούτιν και σταματούσαν την εξωφρενική «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία του Κιέβου στα ανατολικά και τα νότια της Ουκρανίας, θα υπήρχε πράγματι αποκλιμάκωση και ελπίδα για ενωμένη ομοσπονδοποιημένη Ουκρανία.

Εάν δεν δέχονταν τον ελιγμό, οι αυτονομιστές πολύ απλά θα… αυτονομούνταν, χωρίς να μπορεί η Δύση να καταλογίσει στη Μόσχα ότι ελέγχει πλήρως πλέον  τους αυτονομιστές.

Λεφτά του αέρα.
Όποιος παρακολουθεί στενά τις κινήσεις που γίνονται λιγότερο ή περισσότερο παρασκηνιακά, θα παρατηρεί ότι η μεταβατική κυβέρνηση του Κιέβου, έστω χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση και με την χώρα σε εμφύλιο, πήρε την πρώτη μεγάλη δόση από το ΔΝΤ ύψους $3,2 δις, από το σύνολο των $17 δις που έχει τάξει το ΔΝΤ στην Ουκρανία.

Προσοχή όμως! Παραμερίζοντας για λίγο το πρωτοφανές, να δανείζει το υπερ-προσεκτικό ΔΝΤ δισεκατομμύρια σε χώρα που βιώνει εμφύλιο, πρέπει να τονιστεί ότι τα $17 δις είναι το συνολικό πακέτο δανειοδότησης υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει περεταίρω αποσταθεροποίηση στη χώρα. Σε διαφορετική περίπτωση-λέει το ΔΝΤ- το πακέτο δανειοδότησης θα πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Όσο για τα $3,2 δις, το ερώτημα ποιος θα πρωτοπάρει, δεν είναι τόσο σημαντικό. Η χώρα είναι χρεοκοπημένη, πήρε βοήθεια από τους αμερικανούς για να χρηματοδοτήσει τις προεδρικές στις 25 Μαΐου, χρωστάει μόνο στην Gazprom $2,7 δις και από τα συνολικά $17 δις που της έχουν τάξει, τα $5 δις θα πάνε για αποπληρωμή προηγούμενων δανείων του… ΔΝΤ!

Διαμελισμός τώρα.
Η αύξηση του μνημονιακού πακέτου για το Κίεβο πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Η ανάγκη σε χρήματα για την χώρα αυξάνει μέρα με τη μέρα και όσο οι αυτονομιστές δημιουργούν αβεβαιότητα στα  ανατολικά και νότια  το οικονομικό κόστος για την δυτική Ουκρανία, τον σιτοβολώνα της Ευρώπης, είναι ανυπολόγιστο.

Η κατάσταση μάλιστα πρέπει να θεωρείται μη αναστρέψιμη πλέον μετά τις μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις στα ορυχεία του Ντανιέσκ που επιφέρουν τεράστιες ζημίες στα έσοδα. Οι ανθρακωρύχοι τάσσονται κατά της κυβέρνησης στο Κίεβο.

Το συντριπτικό πλήγμα όμως στο Κίεβο, και στον  σιτοβολώνα της Ευρώπης στην δυτική Ουκρανία , επέφερε ο δισεκατομμυριούχος ολιγάρχης Ντμιτρο Φιρτας.

Όπως αναφέρει η Kyivpost, ο Φιρτας κλείνει «προσωρινώς» και για λόγους ασφαλείας δυο μεγάλα του εργοστάσια παρασκευής χημικών στα ανατολικά της χώρας, εκεί δηλαδή που διεξάγει η CIA την «αντιτρομοκρατική» της εκστρατεία…
Το 2013, «τα εργοστάσια παρήγαγαν 1,5 εκ. τόνους αμμωνίας, βασικό συνθετικό στα λιπάσματα αζώτου, ή το 44% του συνόλου της εθνικής παραγωγής. Οι εξαγωγές χημικών έχουν αξία $4,3 δις ετησίως και συνιστούν το 6,8% των εξαγωγών».

Για να καταλάβει κανείς γιατί ο ολιγάρχης Φιρτας αποφάσισε να εκτελέσει εν ψυχρώ την χρεοκοπημένη ουκρανική κυβέρνηση και να προλειάνει το έδαφος της αυτονόμησης, αρκεί να ξέρει το εξής απλό.

Στα πλαίσια των αμερικανικών κυρώσεων και της στοχοποίησης φιλορώσων ολιγαρχών ώστε να σπάσει η κλίκα Γιανουκόβιτς, το FBI έδωσε εντολή στους αυστριακούς να συλλάβουν τον Φιρτας ο οποίος ελέγχει την βιομηχανική αυτοκρατορία του από Αυστρία. Οι κατηγορίες αφορούσαν δήθεν σε δωροδοκία του Φιρτας κάπου στην… Ινδία.

Ο Φιρτας συνελήφθη και απελευθερώθηκε με εγγύηση στο αστρονομικό ποσό των… $170 εκατομμυρίων! Την εγγύηση κατέβαλε ρώσος φίλος του Φιρτας σε… μετρητά (!) σύμφωνα με τους New York Times.

Λίγα 24ωρα αργότερα, και αφού ο Φιρτας σε άλλη επίδειξη δύναμης και χλεύης προς τους Αμερικανούς οργάνωσε συνάντηση ανάμεσα στον άνθρωπο των γερμανών Κλιτσκο και τον άνθρωπο των αμερικανών και προεδρικό υποψήφιο της Ουκρανίας Ποροσενκο,  ανακοίνωσε το κλείσιμο των εργοστασίων του…

Κίνηση που επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στην χρεοκοπημένη κυβέρνηση του Κιέβου εφόσον πλήττει και τον ουκρανικό σιτοβολώνα αφού μειώνει το λίπασμα και τις ουκρανικές εξαγωγές.

Γιατί όλα αυτά οδηγούν τον χειμώνα σε διαμελισμό; Ο διαμελισμός είναι από τώρα υπαρκτός ντε φάκτο και λόγω των προαναφερθέντων δεδομένων μάλλον μη αναστρέψιμος.

Το χειμώνα όμως  ξεκινούν τα αποτελέσματα των  απαιτήσεων του ΔΝΤ για τα τουλάχιστον $17 δις που θα δώσει στο Κίεβο, δηλαδή αύξηση τουλάχιστον 50% στην θέρμανση, αύξηση ΦΠΑ και πάγωμα μισθών και συντάξεων.

Εάν στο ενδιάμεσο τα ανατολικά και τα νότια της Ουκρανίας έχουν ψηφίσει και τυπική αυτονόμηση, δεν θα  βαρύνονται ούτε  από το ουκρανικό χρέος ούτε θα  ισχύουν προφανώς  οι απαιτήσεις του ΔΝΤ στις περιοχές αυτές.

Η Ρωσία σε αυτήν την περίπτωση θα έχει το ελεύθερο να προσφέρει ό,τι και στον Γιανουκόβιτς, οικονομική βοήθεια, δουλειά για τα τοπικά εργοστάσια και φυσικά φθηνή ενέργεια χωρίς τους όρους του ΔΝΤ

Πηγή: 105.5 fm – Στο Κόκκινο

Tagged with:
Posted in άρθρα - απόψεις

Ομιλία – Συζήτηση για το νέο Λύκειο

lykeioΈνα ‘ νέο λύκειο ‘, που μόνο ωφέλιμο δεν είναι αφού δεν βελτιώνει κανένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, αλλά αντιθέτως τα χειροτερεύει.

Εμείς οι μαθητές καλούμαστε να δίνουμε εξετάσεις σε πανελλήνια βάση από τα 16 μας χρόνια. Αυτό προφανώς μας δημιουργεί απίστευτο άγχος. Επίσης πρέπει να είμαστε απόλυτα αποφασισμένοι για το τι πρόκειται να ακολουθήσουμε στο μέλλον, κάτι που είναι αδύνατον αφού το ενημερωτικό φυλλάδιο που στάλθηκε από το υπουργείο παιδείας ήταν γραμμένο σαν ‘τηλεγράφημα’.

Ακόμα και τώρα που πλησιάζουμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς δεν έχει σταλεί κάποια αναλυτική ενημέρωση!!! Επιπλέον είναι τεράστιο το μέγεθος της εξεταστέας ύλης και μοιάζει ακατόρθωτο να καλυφθεί Έτσι, οδηγούμαστε στα φροντιστήρια θέλοντας και μη, ενώ φαίνεται ότι περισσότερα παιδιά μετά το γυμνάσιο θα αδυνατούν να συνεχίσουν στο “νέο λύκειο”.

Μάλλον ο κ.Αρβανιτόπουλος πρέπει να συνειδητοποιήσει πως τα προβλήματα της παιδείας δεν θα λυθούν με αφάνταστα απαιτητικά εκπαιδευτικά συστήματα αλλά από εμάς που τα ζούμε και τα αντιμετωπίζουμέ καθημερινά!

Έχοντας αυτούς τους προβληματισμούς σας καλούμε να έρθετε την Κυριακή, 11/05 στις 19:00 στο 1ο Γ.Ε.Λ. Παλλήνης για να συζητήσουμε και να σκεφτούμε.

Συμμετέχουν μαθητές,γονείς και καθηγητές.

Ρωγμές στα Ανατολικά

Tagged with:
Posted in Uncategorized, Ρωγμές στα Ανατολικά

“Σαν Παράδεισος” (9/5/14 στις 21:00)

Sa_som_himmelen_(2004)Σουηδική ταινία σε σκηνοθεσία Κάι Πόλακ

με τους: Μίκαελ Νίκβιστ, Φρίντα Χάλγκρεν, Έλεν Σέχολμ

Ένας διάσημος Σουηδός συνθέτης ύστερα από μια σωματική και συναισθηματική κατάρρευση γυρνά στη γενέτειρά του, ένα χιονισμένο χωριό στη Βόρεια Σουηδία, όπου ζητά να διευθύνει την εκκλησιαστική χορωδία. Όμως η παρουσία του, παρότι πηγή έμπνευσης για αρκετούς, θα προκαλέσει την εχθρότητα άλλων κατοίκων.

To trailer της ταινίας

 

Tagged with:
Posted in Παρασκευές στο στέκι, Προβολές

Αλληλεγγύη στον Ουκρανικό λαό – Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα γραφεία της ΕΕ, Βασιλίσσης Σοφίας, Τρίτη 6 Μάη 7.00 μμ.

Την Παρασκευή 2 Μάη οπαδοί της φασιστικής κυβέρνησης του Κιέβου που υποστηρίζονταν από τους νεοναζί του «Δεξιού Τομέα» πυρπόλησαν το κτήριο των συνδικάτων στην Οδησσό εντός του οποίου βρίσκονταν αντικυβερνητικοί διαδηλωτές στην πλειοψηφία τους μαχητές της Αριστεράς  οι οποίοι  προσπαθούσαν να υπερασπιστούν την πόλη τους από τους προελαύνοντες φασίστες. Όσοι επιχείρησαν να γλιτώσουν από τις φλόγες ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου από τους νεοναζί οι οποίοι όταν ολοκλήρωσαν το έργο τους συνέχισαν το πογκρόμ στους δρόμους,  επιτιθέμενοι και σε σπίτια που είχαν στοχοποιήσει. Απολογισμός: 35 νεκροί αντιφασίστες διαδηλωτές και δεκάδες τραυματίες.

 

Ως Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας-Πειραιά στέλνουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στους συντρόφους και τις συντρόφισσες από την Ένωση Borotba που μετράνε έναν νεκρό και πολλούς τραυματίες από τα ένοπλα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου.

 

Συμμετέχουμε στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα γραφεία της ΕΕ θεωρώντας πως μόνο η διεθνιστική ενότητα ενάντια στην φασιστική κυβέρνηση, τους ολιγάρχες και τους κάθε είδους «προστάτες» (ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία) μπορεί να προστατέψει τα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα του Ουκρανικού λαού.

 

Αυτές τις ώρες το μυαλό και η ψυχή μας είναι δίπλα στους Ουκρανούς συντρόφους και συντρόφισσες που αγωνίζονται ενάντια στους νεοναζί, τους ολιγάρχες και τον ιμπεριαλισμό  για μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα εθνικιστικά μίση και την εξαθλίωση.

 

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

 

Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας – Πειραιά

Tagged with:
Posted in Αντιφασιστικός Συντ/σμός, Δελτία τύπου, Δράσεις συντονισμού

Πώς ο Μπόμπυ Σαντς και οι σύντροφοι του άλλαξαν την Ιρλανδία

Η απεργία πείνας του 1981 και η κληρονομία της

Του Πάνου Κορφιάτη

ΣΑΝΤΣΣτις 5 Μάη 1981, ο Μπόμπυ Σαντς, μετά από 66 μέρες απεργίας πείνας, έχασε της ζωή  του. Ήταν η αρχή μιας σειράς γεγονότων που  αποτέλεσε από πολλές από απόψεις ορόσημο. Ο Μπόμπυ Σαντς αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της Ιρλανδίας και έδωσε στο πρόσωπο του Bonny Sands μια εμβληματική μορφή, συνεχεία της παράδοσης του ρεπουμπλικανικού κινήματος [1]. Αποτέλεσε ένα παγκόσμιο παράδειγμα αντίστασης στην βαρβαρότητα, ανυποχώρητης μάχης  στον αγώνα  για την ανθρωπινή αξιοπρέπεια. Πέρα από την εξιστόρηση των γεγονότων ή το δέος μπροστά στην επιλογή των ανθρώπων και στον τρόπο που την υπερασπίστηκαν ως το τέλος,  έχει σημασία να δούμε και το πώς η δράση τους συγκρότησε ένα πολιτικό ορόσημο: Πώς δηλαδή η θυσία 10 ανθρώπων δεν αποτέλεσε μια πράξη που έμεινε στην ιστορία σαν πράξη απελπισίας αλλά επικοινώνησε με των αγώνα ενός ολοκλήρου κινήματος και παρήγαγε ιστορικά πολιτικά αποτελέσματα.

Η απεργία πείνας ήταν κομμάτι μιας διαδικασίας που πηγαίνει πολύ πιο πίσω από το 1981. Από το 1976 η βρετανική κυβέρνηση υιοθέτησε την τακτική της εγκληματοποίησης των κρατούμενων που είχαν συλληφθεί για αδικήματα που είχαν σχέση με τον ΙΡΑ. Σκοπός της ήταν μια γενικότερη αλλαγή στην αντιμετώπιση της σύγκρουσης. Η ταύτιση των έγκλειστων  εθελοντών με τους ποινικούς κρατούμενους στόχευε όχι μόνο στο να υπονόμευσει το ηθικό τους και να αλλάξει τη στάση τους αλλά και να μετασχηματίσει την εικόνα τους. Να συναντηθεί με μια γενικότερη προσπάθεια που ήθελε να μετατοπίσει την κατάσταση στη Βόρεια Ιρλανδία, από μια σύγκρουση με σαφές πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο, σε μια προσπάθειας επιβολής του νομού και της τάξης. Πρώτη πράξη αντίστασης στο νέο καθεστώς στις φύλακες ήρθε το 1976 όταν ο πρώτος κρατούμενος αρνήθηκε να φορέσει στολή κατάδικου. Οι blanketmen [2], ο πυρήνας των εθελοντών εκείνων που επέλεξε να αρνηθεί στην πράξη το νέο καθεστώς στις φύλακες, ξεκινά από τότε μια διαδικασία διαμαρτυρίας  που θα πάρει διαφορές μορφές και θα  συνεχιστεί αδιάλειπτα για τα επόμενα 5 χρόνια.  Έτσι θα φτάσουμε στον Μάρτιο του 1981 όπου την 1η Μαρτίου o Μπόμπυ Σαντς θα αρχίσει την απεργία πείνας διεκδικώντας να αναγνωριστεί αυτός και οι σύντροφοι του σαν πολιτικοί κρατούμενοι [3].

Την ιδία περίοδο που το ρεπουμπλικανικό κίνημα βρισκόταν αντιμέτωπο με την νέα τακτική προσέγγιση  της Μεγάλης Βρετανίας  στο εσωτερικό διεξαγόταν ένας διάλογος για την μέχρι ως τώρα πορεία του και τις προοπτικές του. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήθηκε ότι η νίκη δεν θα μπορούσε να έρθει ούτε γρήγορα ούτε με μια αποκλειστικά εστιασμένη στο στρατιωτικό επίπεδο στρατηγική. Έτσι λοιπόν, ειδικά από το νέο κομμάτι της ηγεσίας του, άρχισε να κερδίζει έδαφος  η άποψη ότι το πολίτικο σκέλος του κινήματος πρέπει να αναβαθμιστεί, να παίξει πιο ενεργό ρολό στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων   και να αναδείξει μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων πέρα από την εναντίωση της παρουσίας της Μεγάλης Βρετανίας στο νησί. Η αντίληψη αυτή αναμετρήθηκε με την παράδοση του ρεπουμπλικανικού κινήματος, που ήταν ιδιαίτερα καχύποπτο ως προς τις δυνατότητες κυρίως  της θεσμικής πολίτικης. Πέρα από την παράδοση όμως, ήταν και η ιδία εμπειρία που έδινε έδαφος σε μια τέτοια καχυποψία. Το κίνημα για τα δικαιώματα των πολιτών, σαφώς επηρεασμένο από το αντίστοιχο του στην Αμερική, έβαλε μια ατζέντα που περιοριζόταν στα ίσα δικαιώματα για όλους τους κατοίκους της Βόρειας Ιρλανδίας ,[4]ανεξαρτήτως κοινότητας, και υιοθέτησε αποκλειστικά μορφές μαζικής κινητοποίησης ως μέσο πάλης. Βρέθηκε αντιμέτωπο όμως με άγρια καταστολή. Το καλοκαίρι του 1969, ένα κύμα επιθέσεων στις Καθολικές κοινότητες και καταστολής στο κίνημα  από την αστυνομία και παραστρατιωτικά μορφώματα -φανατικά προσηλωμένα στην ένωση με την Μεγάλη Βρετανία οδήγησε σε μια κατάσταση στα πρόθυρα του εμφύλιου πολέμου. Τότε ο Βρετανικός Στρατός επενέβη και η σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία άρχισε.

Η διαδικασία της απεργίας πείνας αποτέλεσε τομή, τόσο για  την κοινωνία της Ιρλανδίας, όσο  και για  το ίδιο το κίνημα. Το παράδειγμα του Μπόμπυ Σαντς και των συντρόφων του, έδειξε ότι η διάθεση του ρεπουμπλικανικού κινήματος να αγωνιστεί ως το τέλος, του έδινε μια πολιτική και ηθική δύναμη που το έκανε ικανό να αναμετρηθεί με έναν πολύ ισχυρότερο αντίπαλο. Η μάχη για τη δικαίωση των απεργών πείνας, που κράτησε πάνω από 6 μήνες, ανέδειξε δεκάδες επιτροπές υποστήριξης των κρατούμενων και ανοίχτηκε στην κοινωνία πυροδοτώντας την λαϊκή κινητοποίηση. Ο Σαντς  εκλέχτηκε στο βρετανικό κοινοβούλιο συγκεντρώνοντας  πάνω από 30.000 ψήφους, περισσότερους από ό,τι η Θάτσερ στην εκλογική της περιφέρεια. Η στάση της κυβέρνησης Θάτσερ όμως   παρέμεινε αδιάλλακτη σε όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας. Ήταν η ευκαιρία της για μια επίδειξη νεοφιλελεύθερου αυταρχισμού που δεν στόχευε μόνο την Ιρλανδία. Ίσως και περισσότερο από το μέτωπο εκεί, διακύβευμα ήταν η ιδία η αμείλικτη αντιμετώπιση των κοινωνικών αντιστάσεων οπουδήποτε κι αν αυτές ξεσπούσαν. Μετά τη λήξη της απεργίας πείνας, τα αιτήματα της  υλοποιήθηκαν με μια διαδικασία όμως που δεν συνιστούσε παραδοχή  ήττας για  τη βρετανική κυβέρνηση. Είναι η καλύτερη απόδειξη ότι το μείζον ήταν η λογική της κατά μέτωπο σύγκρουσης που τόσο πιστά εφάρμοσε η κυβέρνηση Θάτσερ κι όχι τα ιδία τα αιτήματα.

Στο τέλος της απεργίας πείνας, η πολιτική της εγκληματοποίησης είχε αποτύχει. Παρά το ότι υπερασπίστηκε πολύ «δύσκολες» επιλογές, το ρεπουμπλικανικό κίνημα έτυχε να περάσει με επιτυχία από τις συμπληγάδες μιας πολιτικής, που σκοπό είχε να το απομονώσει και να το περιθωριοποιήσει οδηγώντας το στην ήττα. Το ότι τα κατάφερε, αποτελεί ένα παράδειγμα με μεγάλη αξία. Η ικανότητα του  να δημιουργήσει μια ευρύτερη βάση λαϊκής υποστήριξης, χτισμένη πάνω σε επίδικα που θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν  και όσους  ως τότε δεν είχαν περιθώρια συμμετοχής στον αγώνα, βρήκε στην περίοδο της απεργίας τη δυνατότητα να παράξει αποτελέσματα που άλλαξαν μια για πάντα την κατάσταση στην Ιρλανδία. Η φράση του Μπόμπυ Σαντς «κάθε ένας έχει το δικό του ρολό να παίξει. Κανένας ρόλος δεν είναι πολύ σημαντικός ή πολύ ασήμαντος, κανένας δεν είναι πολύ νέος ή πολύ γερός για να κάνει κάτι» περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την νέα αυτή προσέγγιση. Εκεί που η βρετανική κυβέρνηση επεδίωκε να δει απέναντι της «κοινούς εγκληματίες» και «τρομοκράτες», βρήκε ένα κίνημα που σημείωσε μια μοναδική στην ιστορία εκλογική επιτυχία, κινητοποίησε σε απίστευτο βαθμό (στην κηδεία του Σαντς παρέστησαν πάνω από 100.000 άνθρωποι)  και φάνηκε ικανό, όχι μόνο να διατηρήσει τη συνοχή του, αλλά και να συσπειρώσει ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου γύρω του. Για το ίδιο το κίνημα, η λαϊκή ανταπόκριση και η εκλογική επιτυχία του Σαντς, όσο και μετέπειτα του επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας, Όουεν Κάρρον, άνοιξε τον δρόμο στην απόφαση του Σιν Φέιν να κατέβει για πρώτη φορά στις εκλογές, κάθοδος που συνοδεύτηκε από μια επιτυχία που σόκαρε το Βρετανικό κατεστημένο. Η εμπειρία της απεργίας πείνας μετασχημάτισε έτσι το ίδιο το κίνημα, ανοίγοντας του νέους δρόμους, κι αποτέλεσε κόμβο σε μια πορεία που η ικανότητα του να κάνει κανείς πολιτική παίρνοντας  τολμηρές αποφάσεις και να εμπιστεύεται πάνω από όλα αυτούς που αγωνίζονται, δοκιμάστηκε πολλές φορές με επιτυχία. Είναι ίσως η καλύτερη απόδειξη της ανιδιοτέλειας της θυσίας των νέων αυτών αγωνιστών, ότι μετά από αυτούς, η υπόθεση  για την όποια αγωνίστηκαν βγήκε πιο δυνατή, πλαισιωμένη από περισσότερους  ανθρώπους πιο αποφασισμένους να την υπερασπιστούν ως το τέλος.

Σημειώσεις

[1] Ρεπουμπλικανικό κίνημα είναι το πολίτικο ρεύμα εκείνο που από τον 18ο αιώνα διεκδίκησε την ανεξαρτησία και την δημοκρατία στην Ιρλανδία. Το  κίνημα αυτό, στον 20ο αιώνα, βρήκε την πολιτική του έκφραση στο Σιν Φέιν. Στο εσωτερικό του πάντα υπήρχε έντονη η παρουσίας της αριστερής του πτέρυγας που μετά το 1960 γίνεται κυρίαρχη και υιοθετεί σαν στόχο μια ενωμένη και σοσιαλιστική Ιρλανδία.

[2] Ονομάστηκαν έτσι γιατί εξαιτίας της άρνησης τους να φορέσουν στολή φυλακισμένου ζούσαν στα κελιά τους φορώντας τις κουβέρτες των κρεβατιών τους.

[3] Τα πέντε αίτημα που διεκδικούσαν οι απεργοί πείνας είναι το δικαιώματα τους να μη φορούν στολή φυλακής, να μην κάνουν υποχρεωτική εργασία, να έχουν έναν φάκελο, μια επίσκεψη και ένα δέμα ανά εβδομάδα, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατούμενους, και τη δυνατότητα να οργανώνουν τις δίκες τους δραστηριότητες και την αποκατάσταση του δικαιώματος τους να ασκούν έφεση στις ποινές τους.

[4] Το καθεστώς στη Βόρεια Ιρλανδία που απολάμβανε αυτονομία στο πλαίσιο του Ηνωμένου Βασιλείου, ήταν προσανατολισμένο σε μια σειρά διακρίσεων απέναντι στην καθολική μειονότητα, που στην ουσία τους υποβίβαζε σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Vorster,  κορυφαίου πολίτικου και υποστηριχτή  του απαρτχάιντ της Νοτιάς Αφρικής, «θα ήμουν πρόθυμος να ανταλλάξω όλη τη σχετική νομοθεσία στη Νότια Αφρική για ένα άρθρο από το  Special Powers Act» (ειδική νομοθεσία που έδινε απεριόριστες δυνατότητες στη κυβέρνηση για σύλληψη και εγκλεισμό).

Πηγή : RedNotebook

Tagged with: ,
Posted in άρθρα - απόψεις

Αντιφασιστικό 3on3 Τουρνουά Μπάσκετ στην Παιανία

3on3paianiaΤην Κυριακή στηρίζουμε τη διοργάνωση της Αντιφασιστικής Κϊνησης Παιανίας-Γλυκών Νερών! Στις 5 μ.μ. στην πλατεία Αττικής (Παιανία) αντιφασιστικό 3on3 τουρνουά μπάσκετ.

Φτιάξτε την ομάδα σας ή ελάτε στην κερκίδα να θαυμάσουμε καλό μπάσκετ, να τσιμπήσουμε απ’ τη συλλογική κουζίνα (όποιος θέλει, μαγειρεύει κιόλας) και ν’ ακούσουμε ωραίες μουσικές!

Οι γειτονιές μας να είναι χώροι συλλογικότητας, δημιουργίας κι αγώνα, για να μένει εκτός ο φασισμός!

Αντιφασιστική κίνηση Παιανίας – Γλυκών Νερών

Tagged with: ,
Posted in Αντιφασιστικός Συντ/σμός, Δράσεις συντονισμού, Ρωγμές στα Ανατολικά

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

1mah

8 ΩΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑ, 8 ΩΡΕΣ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, 8 ΩΡΕΣ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ!!!

Πάνω από ένας αιώνας πέρασε από εκείνο το σύνθημα στο Σικάγο και βρισκόμαστε σήμερα να παλεύουμε και πάλι για τo αναγκαίο.Σε μία εποχή όπου το εργατικό κίνημα βάλλεται, συκοφαντείται και οι εργατικοί αγώνες γνωρίζουν πρωτοφανή καταστολή, εμείς οι νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές, άνεργοι και μαθητές, δεν έχουμε σκοπό να σωπάσουμε ή να φοβηθούμε.
Τώρα που η ανεργία αυξάνεται συνεχώς και τα εργατικά δικαιώματα καταπατούνται το ένα μετά το άλλο, εμείς είμαστε έτοιμοι να αντιπαλέψουμε αυτήν την πραγματικότητα.
Σήμερα, στο περιβάλλον της επισφάλειας, των μειώσεων, των απολύσεων και της ανεργίας προσπαθούμε μέσα από τα σωματεία και τις πρωτοβουλίες των ανέργων-επισφαλώς εργαζόμενων να φτιάξουμε πόλους συσπείρωσης του κόσμου της εργασίας ζωνταντούς, αμεσοδημοκρατικούς, μαχητικούς. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, πέρα κι έξω από λογικές ανάθεσης και ξεπουλήματος τύπου ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που ενσωματώνονται πλήρως στις κατευθύνσεις κυβέρνησης και εργοδοτών.
Στόχος μας δεν είναι να παζαρέψουμε με τους ληστές της ζωής μας, αλλά να κερδίσουμε το κοινωνικά αναγκαίο.  Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με αξιοπρεπή μισθό, με πλήρη εργασιακά-ασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Κι αν τότε επιστράτευσαν στρατηγούς Ζέπους και παρακρατικά υποχείρια για να συκοφαντήσουν και να καταστείλουν τους ταξικούς και μαζικούς αγώνες, σήμερα κυβέρνηση και Ε.Ε. προσπαθούν να εφαρμόσουν την ίδια “πολυφορεμένη” συνταγή με μπροστάρηδες τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως, τους ναζί της Χρυσής Αυγής, τα δικαστήρια που καταδικάζουν σωρηδόν συνδικαλιστές εργάτες κι απεργούς, αλλά και μιντιακά κόμματα-κατασκευάσματα που μοναδικό σκοπό έχουν να αποπροσανατολίσουν και να αποδυναμώσουν τον αγώνα για αξιοπρέπεια και κοινωνική χειραφέτηση.128 χρόνια μετά το Σικάγο και 78 μετά την Θεσσαλονίκη του ’36, στο δίλημμα του Άγι Στίνα που γράφει στις αναμνήσεις του: “Αναμφισβήτητα μέσα σ’αυτό το διεθνές κλίμα ανοίγεται και στη χώρα μια περίοδος που το τέρμα της θα είναι είτε η νίκη της εργατικής τάξης είτε η συντριβή της και η νίκη του φασισμού”, εμείς απαντάμε με την παρουσία μας στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τους δρόμους.

Για όλα αυτά καλούμε από κοινού με τοπικά σωματεία τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τη νεολαία της περιοχής σε μια συγκέντρωση και συζήτηση την Τετάρτη 30 Απρίλη, στις 7μ.μ., στην πλατεία Γέρακα. Θα ακολουθήσει συναυλία με νεολαιίστικα συγκροτήματα της περιοχής μας!

Ρωγμές στα Ανατολικά

Tagged with:
Posted in Ρωγμές στα Ανατολικά

Categories